Chuck Berry

Het eerste bericht afgelopen zondagochtend, toen ik na het ontwaken op mijn Iphone keek, betrof een Volkskrant-mail over de dood van één van mijn Rock ‘n’ Roll helden: Chuck Berry. John Lennon werd geciteerd met zijn uitspraak :”Als je Rock ‘n’ Roll een andere naam wilt geven, noem het dan Chuck Berry“.

Ik hoor Peter het nog zeggen, toen ik op mijn studentenkamer Chuck Berry’s, ook door de Beatles gecoverde, Roll Over Beethoven draaide: “zingt hij dat ook?“.

Waarop ik natuurlijk niet kon nalaten op te merken dat het juist andersom was. Maar ja Peter was de filmfreak in ons studentenhuis en ik van de muziek.

Na die tijd werd het zoeken naar het origineel van (soms) door anderen bekend geworden hits een geliefde bezigheid. Vaak gaf ik bij het vergelijken de voorkeur aan de originele versies, maar bij Chuck Berry had ik toch regelmatig het gevoel dat de covers beter waren. Nummers als Come On (The Rolling Stones), The Promised Land (Johnnie Allan en Dave Edmunds), Maybellene (Johnny Rivers) kregen in mijn oren van die artiesten een pittiger vertolking. Aan de andere kant zijn de originelen van “No Particular Place To Go” en “You Never Can Tell” (beiden uit 1964) wat mij betreft onovertroffen.

Chuck Berry

Misschien geeft de, toeval of niet, pas verschenen CD “Rock And Roll Music! The Songs Of Chuck Berry ” met covers van zijn liedjes in diverse genres  meer inzicht in de kwaliteit ervan.

CD met Chuck Berry Covers (link)

Overigens stond Chuck Berry er ook om bekend dat hij zich bij concerten vaak liet begeleiden door matige, veelal locale, muzikanten. Boze tongen beweren dat hij daardoor meer zelf de show kon stelen en in overeenstemming met zijn nogal gierig karakter financieel een maximaal rendement kon behalen.

3 Comments on “Chuck Berry

  1. Beste Cor,

    Memphis Tennessee vind ik ook mooi, natuurlijk naast veel andere nummers. Leuk stukje overigens. Ooit heb ik van jou een CD gekregen met 30 nummers van hem, die draaide ik eigenlijk nooit maar nu weer wel. Hij was voor mijn tijd, d.w.z. dat ik hem leerde kennen in 1964 met No Particular Place To Go en dat vond ik toen een leuk nummer. Verder heb ik hem 1 keer zien optreden, in Amsterdam, beginjaren ’70. Daar is mij niet veel van bijgebleven want ik was te geïmponeerd door De Grote Stad.

    Groeten,

    gerhard.

    Like

  2. Volgens Google was het in 1973, in het Concertgebouw. Dat optreden is nog te beluisteren. Zijn karakter hield helaas niet gelijke tred met z’n leuke muziek. ooit heb ik een interview met hem gezien waarin hij alleen maar zat te zeiken over hoeveel geld hij wel niet verdiend had, net een klein kind. Maar goed, Rembrandt was ook niet een fijn mens, maar wat ze gemaakt hebben dat blijft.

    gerhard.

    Like

    • Dus jij hebt hem zelf live zien optreden! Dat maakt mij wel jaloers. Dat doet mij er aan denken dat we ooit nog eens een concert hopen mee te maken van “last man standing” Jerry Lee Lewis, ook een naar karakter overigens. Was hij het niet die bij een concert zo ontstemd was dat hij voor Chuck Berry moest optreden dat hij na afloop van zijn set de piano in brand stak? Of was het Little Richard die na hem kwam? Of heb ik het gedroomd?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: